سلام

من با دوستام توی این دو سالی که داریم دانشگاه می ریم خیلی خاطره داریم وبا یا دآوری هر کدوم از شیطنت هایی که کردیم چشام برق می زنه . یاد یکی از اونا افتادم که شاید شنیدنش برای شما هم خالی از لطف نباشه

   روزای آخری بود که دانشگاه باز بود و در نتیجه خلوت بود و پرنده پر نمی زد. ما هم کما فی السابق بیکار و مشغول خوش گذرونی  بودیم    طبق معمول   

 خلاصه حوصلمون  سر رفت و خواستیم بریم پی کارو زندگی مون. تصمیم گرفتیم اول بریم دستشویی که چه عرض کنم به قول یکی از بچه ها    آرایشگاه یه صفایی به سر وصورت بدیم         بعد بزنیم بیرون

خلاصه رفتیم دیدیم دستشویی دخترا رو دارن تمیز می کنن و درشو بستن ما هم به توصیه ی اون آقاهه   واز خدا خواسته رفتیم تو دستشویی  پسراغافل از اینکه یکی از برادرا

 اونم از نوع بسیجیش تو دس به آبه  

 و روتون گلاب مشغول عملیات خطیروطولانی مدت  

 خدا خیرش بده حداقل یه سرفه ای ، اهنی ،چیزی اصلا به روی خودش نیاورد که نیاورد . حتما کلی هم از حرفای ما فیض برده

  خلاصه ما مثل آپاچی ها  و مثل آدمایی که انگار تو عمرشون از نزدیک دستشویی ندیدن حمله کردیم رفتیم تو

 انقدر ذوق زده شده بودیم که نگو .هر چی باشه این افتخاریه که نصیب هر کسی نمی شه و این برای همه ی دخترا عقده  شده که اون دستشویی معطرواز نزدیک ملاقات کنند 

به محض ورود چشمون افتاد به زمین .اونجا یه پاشویه گذاشته بودن وما از دیدن اون کلی ناراحت شدیم

 ( چون دستشویی ما یه همچین چیز شیکی! نداشت )

تا می خوردن به مسئولای دانشگاه بدو بیراه گفتیم که بازم بین ما فرق گذاشتن   ( فکر نکنین که دخترای حسودی هستیم ها   )

آخر سر به این نتیجه رسیدیم  اینو گذاشتن پسرا توش دوش بگیرن که خدای نکرده یه وقت بوی عرق ندن (هر چند که من تا حالا ندیدم پسری بوی عرق بده!!!!!!!)

  خلاصه همین طورکه جلوی آینه         بودیم همش حرف می زدیم  و بلند بلند می خندیدم  یه چیزایی می گفتیم که از خنده روده بر می شدیم   (به دلیل عفت کلام  ازباز گویی  برای خوانندگان محترم معذورم)

 خلاصه بعد از تقریبا بیست دقیقه از اون تو اومدیم بیرون و اصلا فکرشم نمی کردیم که این همه مدت !ممکنه کسی اون تو بوده باشه

آخه دوستم سارا همه ی دستشویی ها رو گشته بود  فکر کنم طرف پشت آفتابه قایم شده بوده

خلاصه آقا چشمتون روز بد نبینه هنوز کاملا از اون مکان خوش آب و هوا دور نشده بودیم که دیدیم آقای ....اومده دردستشویی  و داره دستاشوبه حالت نرمش حرکت میده ( احتمالا اعضای بدنش خشک شده بود   ) و باکنجکاوی دنبال صاحب صداها می گرده

سارا دوستم که به محض دیدن اون      جمع و جورشد(چون باهاش سلام علیک داشت) و گوله کرد به طرف ساختمون کلاسا    

 منو منیژه هم فوری خیز برداشتیم پریدیم نشستیم رو پله ها  

 و اما آرزو هم مثل همیشه وایساده بود و داشت از خنده ریسه می رفت      که ما هم محکم زیر بغلشو گرفتیم چپوندیمش کنار خودمون

اون پسر بیچاره رو بگو  هاج و واج مونده بود  چون تو دانشگاه به جز ما تقریبا کسی نبود و کماکان با کنجکاوی دور و برشو نگاه می کرد ماهم دم به تله ندادیم  

انقدر گیج شده بود که نگو

 چه می دونم شایدم فکر کرده که دیوونه شده

   نتیجه ی اخلاقی هم به عهده ی خودتون  

دیشب حالم خیلی بد بود. صدای گریه کردنم لحظه به لحظه بلند تر می شد.حیف که ساعت 12 باید قرص می خوردم و خوردن آب آرومم کرد وگرنه تا خود صبح اشک می ریختم به خاطر پوپک ، به خاطر بی ارزش بودن دنیا و بی اعتباری روزگار.واقعا آدم وقتی مرگ عزیزی رو می بینه بیشتر از هر وقت دیگه ای به پوچی می رسه. من به یاد مرگ موجود زنده و بیگناهی افتادم که جای خالیش تو خونه به شدت آزارم میده.همه بهم می گن عمر خودشو کرده بود و بالاخره باید می رفت.ولی بحث سر این چیزا نیست.کی رفتن و چه جوری رفتن هم انقدرها اهمیت نداره.یکی سرطان می گیره ، یکی تصادف می کنه، یکی سکته یکی هم مرگ طبیعی.این رفتنه که دردناکه.چقدر سخته که آدم به همیشه دیدن کسی عادت کنه وبعد به ندیدنش اونم تا ابد.

یک روز صبح ، که همراه با یک دوست آرژانتینی در صحرای موجاوه قدم می زدیم ، چیزی را دیدیم که در افق می درخشید ، هر چند قصد داشتیم به یک دره برویم ، اما مسیرمان را عوض کردیم تا ببینیم آن درخشش چیست. تقریبا یک ساعت در زیر آفتابی که مدام گرم تر میشد ، راه رفتیم و تنها وقتی که به آن رسیدیم ، فهمیدیم چیست. یک بطری خالی بود. شاید از چند سال پیش آنجا افتاده بود. غبار صحرایی در درونش متبلور شده بود. از آنجا که صحرا بسیار گرم تر از یک ساعت پیش شده بود ، تصمیم گرفتیم دیگر به سمت دره نرویم.هنگام بازگشت فکر کردم:

چند بار به خاطر درخشش کاذب راهی دیگر ، از پیمودن راه خود باز مانده ایم؟

اما باز فکر کردم:

اگر به سمت آن بطری نمی رفتیم ، چطور می فهمیدیم فقط درخششی کاذب است؟

وای بر من دلم به حال تو هم نمی سوزد دیگر

شکستی پیمانی را که با خود بستی

که دلت نریزد

نلرزد،غنج نرود از تعریف این و آن

چقدر خوب بلد بود رگ خوابت را

آنچه ساختی با حرفای قشنگ دیگران

ریخت به یکباره

آواری شد بر سرت

و امروز با سر و دلی شکسته باز هم

دیر یا زود

پیمان خواهی شکست

و از این روز هاست که پیمانه هم.....

خاک می ریزم

سلام.می دونم که همتون سریال پر بیننده ی نرگس رو میبینین. امشب تصمیم گرفتم که راجع به این سریال نظرمو بگم و با هم تبادل نظر کنیم.

سریال همین الان تموم شد ومن بازم بیشتر از قبل به خودم وبه جنس قابل دسترس و در عین حال غیر قابل دسترس مذکرناامید شدم.می دونین همون موقع که شقایق مطابق میل احسان لباس پوشید من مطمئن شدم که احسان نرم میشه و دیدید که نرم هم شد و قرارشو با خانواده ی نرگس به هم زد. بیچاره نرگس که دلشو به حرفهای احسان خوش کرده.نمی دونم تکلیف اون چی میشه؟ به نظر من اگه اونا با هم ازدواج هم می کردن اگه سر و کله ی شقایق پیدا میشد هیچ تضمینی وجود نداشت که احسان یاد علاقه های گذشتش نیفته. من به این قضیه که مردها تشنه ی محبت و طالب مهربانی هستن ایمان دارم.به راحتی میشه با چند تا حرف محبت آمیز و یا چه می دونم چشم گفتن دلشونو مال خود کرد ولی متاسفانه مشکلی که این وسط وجود داره اینه که مردها برخلاف زنها دروازه های دلشونو برای همیشه نمی بندن و این چیزیه که برای زن همیشه ایجاد نگرانی و حساسیت می کنه و خدا نکنه که زنی نتونه با کلمات بازی کنه و برای شوهر یا نامزدش زبون بازی کنه اون وقته که دیگه کلاش پس معرکس.همینجا می خوام از فرصت استفاده کنم و به یک دوست که می دونم الان داره این مطلبو می خونه( ادلیگ) و طبق معمول نظرات غیر مرتبط هم میده عرض کنم که من کاملا ایشون رو درک می کنم و بهشون توصیه می کنم برن دنبال اون کسی که دوست دارن، چیزایی رو بشنون که آرزوی هر کسی هست و خودشونو بیشتر از این عذاب ندن. حتما آدمای قابل احترام و متواضع و نجیب و مذهبی و در عین حال رمانتیکی که بتونن ایشونو درک کنن زیاد پیدا میشه.به نظر من بهترین راه برای عوض کردن شرایط و رسیدن به مطلوب تغییر موقعیته نه سرزنش و طعنه و یا تلاش های بیهوده و به اصطلاح آب درهاون کوبیدن. وقتی که روشی رو بارها و بارها امتحان کردین و دیدید که نتیجه ی عکس میده خودتونو عذاب ندین . بیخیال بشین و برین سراغ یه موقعیت حاضر و آماده که نیازی هم به تغییر نداره.من تضمین می کنم که این کار هیچ لطمه ای به اعتقاداتتون نمی زنه چون شما تلاشتونو کردین.

در ادامه یه چیزی می خوام بگم راجع به توقعاتی که پسرا دارن. ازتون خواهش می کنم از دوست دخترتون توقع نداشته باشید که براتون مرام بزاره و مثل یه همسر، محبت مادرانشو نثارتون کنه.فکر نمی کنم هیچ دختری علاقه و رغبتی روکه نسبت به همسرش خواهد داشت نسبت به دوست پسرش داشته باشه.بنا به هزارو یک دلیل که یکیش اینه که اون هیچ وقت نمی خواد بعد از بهم خوردن رابطه از به یادآوری کارهاش و ... احساس ندامت کنه و لطمه ببینه.

خوب دوستان شاید شما اینا رو قبول نداشته باشید.نظرات تک تکتون چه اونایی که تایید میکنم و چه اونایی که تایید نمیشه برای من قابل احترامه و راجع به همشون فکر می کنم.تابعد