عشق یک جور جوشش کور است و پیوندی از سر نابینائی ، اما دوست داشتن پیوندی خود آگاه و از روی بصیرت روشن و زلال .

عشق بیشتر از غریزه آب میخورد و هرچه از غریزه سر زند بی ارزش است و  دوست داشتن از روح طلوع میکند و تا هرجا که یک روح ارتفاع دارد؛ دوست داشتن نیز همگام با آن اوج میابد.

عشق در قالب دلها در شکل ها و رنگ های تقریبا مشابهی متجلی میشود و دارای صفات و حالات و مظاهر مشترکی است ، اما  دوست داشتن در هر روحی جلوه خاص خویش دارد و از روح رنگ میگیرد و چون روح ها برخلاف غریزه ها هر کدام رنگی و ارتفاعی و بعدی و طعمی و عطری ویژه خویش دارد ، می توان گفت که به شماره هر روحی ، دوست داشتنی هست.

عشق طوفانی و متلاطم و بوقلمون صفت است ، اما  دوست داشتن آرام و استوار و پروقار و سرشار از نجابت.

عشق با دوری و نزدیکی در نوسان است ، اگر دوری به طول بینجامد ضعیف میشود ، اگر تماس دوام یابد به ابتذال میکشد .و تنها با بیم و امید و تزلزل و اضطراب و " دیدار و پرهیز "، زنده و نیرومند میماند . اما  دوست داشتن  با این حالت نا آشناست . دنیایش دنیای دیگریست.

عشق جوششی یکجانبه است ، به معشوق نمی اندیشد که کیست ، یک خود جوشی ذاتی است ، و از این رو همیشه اشتباه میکند . در انتخاب به سختی میلغزد و یا همواره یکجانبه میماند و گاه میان دو بیگانه ناهماهنگ ، عشقی جرقه میزند و چون در تاریکی است و یکدیگر را نمیبینند ، پس از انفجار این صاعقه است که در پرتو روشنائی آن چهره یکدیگر را میتوان دید و در اینجاست که گاه پس از جرقه زدن عشق عاشق و معشوق که در چهره هم مینگرند ، احساس میکنند هم را نمیشناسند و بیگانگی و نا آشنائی پس از عشق - که درد کوچکی نیست - فراوان است.

عشق جنون است و جنون چیزی جز خرابی و پریشانی " فهمیدن" و " اندیشیدن" نیست . اما دوست داشتن در اوج معراجش از سرحد عقل فراتر میرود و فهمیدن و اندیشیدن را نیز از زمین میکند و با خود به قله بلند اشراق میبرد.

عشق یک فریب بزرگ و قوی است و  دوست داشتن  یک صداقت راستین و صمیمی ، بی انتها و مطلق

عشق در دریا غرق شدن است و  دوست داشتن  در دریا شنا کردن

عشق بینائی را میگیرد و  دوست داشتن  میدهد

عشق ریسمان طبیعی است و سرکشان را به بند خویش در میاورد تا آنچه آنان ، بخود از طبیعت گرفته اند بدو باز پس دهند و آنچه را مرگ میستاند ، به حیله عشق ، بر جای نهند ، که عشق تاوان ده مرگ است و  دوست داشتن عشقی است که انسان ، دور از چشم طبیعت ، خود میافریند ، خود بدان میرسد ، خود آنرا "انتخاب" میکند .

عشق اسارت در دام غریزه است و دوست داشتن آزادی از جبر مزاج .

عشق یک " اغفال " بزرگ و نیرومند است تا انسان به زندگی مشغول گردد و به روزمرگی - که طبیعت سخت آنرا دوست میدارد - سر گرم شود و دوست داشتن زاده وحشت از غربت است و خود آگاهی ترس آور آدمی در این بیگانه بازار زشت و بیهوده .

عشق لذت جستن است و دوست داشتن پناه جستن .

عشق غذاخوردن یک حریص گرسنه است و دوست داشتن " همزبانی در سرزمین بیگانه یافتن "