اما نو زمانی به دنیا می آید که کهنه کنار رفته باشد.

پذیرفتن نوها و تازه ها بسیار دشوار است.

زیرا نوِ، نو است و ما با نو مانوس نیستیم. نو، غریبه است و ما در باطن خویش

 از غریبه ها بیمناک هستیم و می ترسیم.

اما نو دوست داشتنی است، این را باید بدانیم.

در غیر این صورت، امیدی به رشد و بالندگی ما نمی ماند

بالندگی، یعنی شهامت گذشتن از کهنه ها و شجاعت پذیرش تازه ها.

باید به استقبال تازه ها رفت.

باید همواره و مدام به استقبال جریان عظیم و موج زنِ تازه ها رفت.

زیرا در هر لحظه، چیزها کهنه می شوند.

ودر هر لحظه، نوها از راه می رسند.

و در خانه جان ما را می کوبند.

برخیزید.

ودر را به روی تازه ها باز کنید.

روی خود را همواره از جانب کهنه ها به سوی تازه ها برگردانید.

کهنه، اسارت است. نو، آزادی ست.

حقیقت، همواره تازه است.

خداوند، هرگز کهنه نمی شود.

او، همواره تازه است؛  

به تازگی شبنمی که

سپیده دمان

بر برگ گلی نشسته است.

منبع:<< عشق پرنده آزاد ورها>> "" اوشو""

مترجم: <<مسیحا برزگر>>  

سلام.

آخ که چقدر دلم می خواد یه روز یه کاره ای بشم و کار این خواهر برادرهای آپاچی لنگ من بشه اونوقت تا می تونم اذیتشون کنم . واااای یعنی میشه؟

برای من که خدارو شکر ، گوش شیطون کر نتونستن پاپوشی درس کنن. چه تو خیابون چه دانشگاه ، یه بار اسممو داده بودن به حراست اما من از حق خودم دفاع کردم و هیچ غلطی هم نتونستن بکنن. اینو گفتم که یه وقت فکر نکنین دلم از دستشون پره و ازشون ضریه خوردم. کاری هم به دخترایی که واقعا جلف هستن و حال خود دخترا هم (البته نه فاطی کماندوها) از دیدنشون بد میشه ندارم و ازشون دفاع نمی کنم، اما اون بیچاره هایی که واقعا هیچ مشکل ظاهری فجیعی ندارن، واقعا حیفه که بخوان از این زینب یه چشایی که قیافشون به لعنت خدا هم نمی ارزه، حرف بشنون!!

چی بگم؟؟ وقتی چیزی اجباری بشه وضع از این بهتر نمیشه. عربستان مهد تمدن اسلامی و جاییه که اسلام در اونجا طلوع کرد، اما اونجا هم حجاب اجباری نیست. جالب اینجاس که ما کاسه از آش داغ تر شدیم و باید سنگ اسلامو به سینه بزنیم، چرا؟؟ خدا می دونه.

بابا خدا گفته {{ لا اکراه فی الدین}}، همه امامان با نرمی و سازش دین خدارو تبلیغ کردن و هر کی خواست قبول کرد و هر کی نخواست آزاد بود؛ نکشتنش !

زمان شاه هم هر کی دلش می خواست روسری یا چادر سر می کرد و هر کی هم نمی خواست نه. اما حجابها واقعا حجاب بود. نمازها واقعا نماز بود . طبقه روحانیون از یک احترام خاصی تو جامعه بر خوردار بودن. چرا الان که همه چی عوض شده اینا فک می کنن که اوضاع بهتر شده؟؟

چرا فرزاد حسنی رو فقط به خاطر گفتن این جمله به سردارکه " ما با ادبیات شما مشکل داریم" ممنوع صدا و تصویر می کنن ولی نیروی انتظامی حق انجام هر کاری رو داره؟؟

کسی جواب این سئوالا رو می دونه؟

مجموعه " میوه ممنوعه" نماد جامعه امروز ما و حاج آقا فتوحی مصداق بارز درصد کثیری از آدمهای مذهبی و معتقدی هستش که به قول خودشون یک رکعت نماز و یک روز روزه به خدا مقروض نیستن و به شدت ادعای دین و مذهب دارن. به قول خودمون آدمهای خشکه مقدس و تیر. این انسانهای شریف و مردان خدا که همه سرشون قسم می خورن، خدا نکنه که آب ببینن ولو شده به اندازه یه حوض که باشه ازش دریا رو طلب می کنن و شنا کردن و شروع می کنن.

البته شاید این حصار دین و مذهب و خدا و پیغمبرباشه که باعث انجام ندادن خیلی از گناهان صغیره و کبیره و جور و جفاها باشه والا اگه این چماق هم نبود که عده ای به هیچ صراطی مستقیم نبودن!!!.

 اما همین طور که در این سریال می بینیم این عامل ( یعنی مذهب) حتی غیر ریاکارانه و واقعیش هم نمی تونه به تنهایی و یک تنه ضامن اجرایی مطمئنی برای گرفتار نشدن در دام انواع  معاصی باشه...

حرف من اینه؛  گناه نکردن ما  باید به علت وجدان باشه نه ترس از خدا و پیغمبر. اون آدمی که به خاطر وجدانش گناه نمی کنه هنر می کنه مگه نه؟!!

من دست اون نویسنده و کارگردانی رو می بوسم که این جور سریال ها رو برای تامل و روشن شدن مردم می سازن و همین طور آدمهای ساده لوح و بی فکری که فقط یه عمر تو مغزشون مقدساتو فرو کردن.

فکر نکنین من کافرم ، نه . همین الان از مراسم احیا میام و احساس خیلی خوبی هم دارم. انگار تازه متولد شدم. منتها بعضی وقتا با دیدن این جور چیزا دچار شک و تردید میشم.

فقط خدا از حقیقت همه چیز باخبره و ما بنده های حقیرسراپا تقصیر، ازهمه جا بی خبر.... گیج و حیرونیم.

از خدا بخوایم وجدانمونو ازمون نگیره که به خاطر وجدانمون خوب بمونیم نه به خاطر ترس از خدا.

آمین

یک زوج در اوایل 60 سالگی ، در یک رستوران کوچک رومانتیک سی و پنجمین سالگرد ازدواجشان را جشن گرفته بودند.
ناگهان یک پری کوچک سر میزشان ظاهر شد و گفت: چون شما زوجی اینچنین مثال زدنی هستید و درتمام این مدت به هم وفادار موندید ، هر کدامتان میتوانید یک آرزو بکنین.
خانم گفت: اووووووووووووووووه، من میخواهم به همراه همسر عزیزم ، دور دنیا را سفر کنم.
پری چوب جادوئیش را تکان داد و دوتا بلیط برای خطوط مسافربری جدید و شیک در دستش ظاهر شد.
حالا نوبت آقا بود، چند لحظه فکر کرد و گفت:خب ، این خیلی رومانتیکه و فقط یکبار در زندگی اتفاق میافته ، خیلی متاسفم عزیزم ولی من آرزوی من اینه که همسری 30 سال جوانتر از خود داشته باشم.
خانم و پری سخت ناامید شده بودن ولی آرزو، آرزو دیگه!!!!
پری چوب جادوئیش را چرخاند و .....آقا 92 ساله شد!
پیام اخلاقی این حکایت: مردها شاید موجودات ناسپاسی باشن، ولی پری ها مونث هستند.

به نقل از مجله خانواده سبز